Ένας λεβεντάνθρωπος, ο αγαπητός απ’ όλους μπαρμπα-Μήτσιος (ή Μήτρο Πάνος), έφυγε χθες για το μεγάλο ταξίδι, σε ηλικία 98 ετών.

Μόλις τρεις μέρες μετά την εθνική επέτειο του 1940, αποχώρησε κι αυτός από το ιστορικό προσκήνιο, σεμνά κι αθόρυβα, όπως ζουν οι πραγματικοί ήρωες.

Γεννήθηκε στη Μέγκλα Άρτας (χωριό δίπλα στο δικό μου), όπου έζησε σε όλη του τη ζωή, με μόνη εξαίρεση τα διαστήματα που απουσίαζε για εποχικές και πραγματικά πολύ σκληρές δουλειές.

Ήταν όπως όλοι οι παλιοί Έλληνες, ταλαιπωρημένος αλλά καλοσυνάτος και χαμογελαστός, φτωχός αλλά περήφανος, ολιγαρκής ως «μηδέν έχων και τα πάντα κατέχων». Πάνω απ’ όλα όμως αγωνιστής, εργατικός, τίμιος και αξιοπρεπής.

Πριν από πολλά χρόνια εξασφάλιζε το πενιχρό εισόδημά του ως βαρκαδόρος στον ποταμό Άραχθο, ένα επάγγελμα όχι απλώς επικίνδυνο, αλλά δυνητικά μοιραίο, καθώς το παραμικρό λάθος θα ήταν και το τελευταίο! Αξίζει να σημειωθεί ότι το υποτυπώδες πλεούμενο ήταν ουσιαστικά ένας σκαμμένος κορμός πλατάνου, μάλιστα συχνά αντί για κουπί χρησιμοποιούσε… ένα φτυάρι!

Ξυλοκοπήθηκε από τους Ιταλούς κατακτητές για κλοπή που δεν έκανε, όμως ξέπλυνε την προσβολή, πολεμώντας γενναία τους κατακτητές σε ηλικία μόλις 17 ετών!

«Το γλέπ’ς αυτό το παλικάρι στ’ φωτογραφία; Αυτός είμ’ εγώ…», μου είπε καμαρώνοντας, ενώ ταυτόχρονα μού έδειξε και το τιμητικό μετάλλιο που έλαβε για τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση.

Με συγκίνηση θυμάμαι το περασμένο καλοκαίρι, όταν πήγα να τον συναντήσω και –μαζί με τις θερμές ευχαριστίες μου– να του προσφέρω ένα αντίτυπο του βιβλίου μου, όπου περιέχεται και το επισυναπτόμενο κείμενο. Του έδωσε πολύ μεγάλη χαρά το ταπεινό μου δώρο.

Αιωνία η μνήμη του!

Βασίλης Μαλισιόβας – ΜΑΧΗΤΗΣ ΑΡΤΑΣ