Σαν σήμερα, μια βδομάδα πριν….
Σαν σήμερα το πρωί γύρω στις 9 έγινε το τηλεφώνημα με το άσχημο μαντάτο…
Ο Γιάννης μου ανήγγειλε:
Ο Γιώργος δεν τα κατάφερε….
Μα, σε τόσο μικρό διάστημα….
Τη πρωτομαγιά είμαστε μαζί στο σπίτι …
Κουβεντιάσαμε πολύ, είδαμε την αγαπημένη του εκπομπή, χαιρετηθήκαμε με τις ευχές «σιδερένιος, και στο επανιδείν, γρήγορα»..
Ναι,
Υπήρχε η ανησυχία για κάτι που πήγαινε στραβά αλλά….
Όχι , όμως, πως σε τρεις βδομάδες , ύστερα, θα έρχονταν η είδηση που θα άλλαζε τα πράγματα στη ζωή όλων μας .
Της οικογένειάς του και όλου του συγγενικού περίγυρου…
Κι εμένα …
Που η ζωή μου μαζί με τον Γιώργου πάει πίσω στο παρελθόν και απλώνεται στην αχλύ της νηπιακής μας περιόδου…
Μεγαλώσαμε μαζί…
Σε όλες τις εκφάνσεις των ηλικιών!!!
Παιδική, προεφηβική, εφηβική !!!!
Από του Μπαϊζάνη και του Γαβρούζου ως το Στρατέϊκο και πάντα με την ίδια αγάπη και αλληλοεκτίμηση!!!!
Ανδρωθήκαμε , κάναμε οικογένειες και ,τι όμορφο, οι γυναίκες μας και τα παιδιά μας ακολούθησαν την ίδια πορεία με τη δική μας…
Εμείς γεράσαμε , τα παιδιά μας μεσηλικιώθηκαν και η αγάπη πάντα η ίδια!!!!
Ώ, τι πολύτιμη παρακαταθήκη αφήνουμε αγαπημένε μου ξάδελφε / αδελφέ!!!
Και τώρα που έφυγες ….
Έφυγε ένα κομμάτι μου…
Και μου είπε ο μεγάλος Αλέκος:
«Τώρα απομένεις ο μοναδικός της οικογένειας του παππού Αλέξανδρου στον Καρβασαρά.»
Αληθινή και κάμποσο σκληρή η πραγματικότητα του λόγου του…
Ο χρόνος και η ζωή τα έφεραν έτσι…
Και ποιοι είμαστε που θα αντιταχτούμε στις επιταγές της μοίρας…
Να είσαι αναπαυμένος αδερφέ …
Εγώ και η Ελένη στον ίδιο χώρο θα σε ζωντανεύουμε στις αναφορές μας σε σένα!!!
Αναφορές. γεμάτες τρυφεράδα, πασπαλισμένες με την γλυκόπικρη νοσταλγία των όσων ζήσαμε μαζί..
Και θα σ´ αγαπάμε ,
ΠΑΝΤΑ ……

Θ.Κ
27/5/25

Υ.Γ
Γιώργος Κοντονίκας…
Μας έφυγε στις 20/5….