Αν περάσετε μια βόλτα από τα Ψαροπλιά της Άρτας, το ιστορικό εμπορικό σημείο της πόλης που σήμερα έχει μετατραπεί σε σκουπιδότοπο ανοιχτού τύπου, πιθανόν να δείτε πεταμένες παλέτες, παλιές λάμπες, κολώνες φωτισμού, βρωμιές και… ίσως ένα περιστέρι να κάθεται θριαμβευτικά πάνω σε ένα μπάζο.

Και για όσους θέλουν λίγο έξτρα ειρωνεία, δίπλα ακριβώς από όλα αυτά τα αξιοθέατα της ντροπής, λειτουργεί το Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ) του Δήμου Αρταίων. Δηλαδή, μπορείς να πας να εκδώσεις πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, ενώ δίπλα σου σαπίζει μια παλιά παλέτα και μια ξεχαρβαλωμένη κολόνα φωτισμού. Ευρωπαϊκή εξυπηρέτηση, made in Άρτα.

Αυτό που δεν θα δείτε, όμως, είναι αντίδραση από τον Εμπορικό Σύλλογο Άρτας ή από το Επιμελητήριο Άρτας. Διότι ναι, η δυσωδία είναι αισθητή, αλλά η σιωπή των θεσμών είναι εκκωφαντική.

Περνούν δίπλα τους κάθε μέρα… και δεν βλέπουν τίποτα!

Το Επιμελητήριο Άρτας βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα Ψαροπλιά, όμως φαίνεται πως κρατάει την αναπνοή του για να μην πάρει… μυρωδιά από την κατάσταση.

Ένας θεσμός που έχει άποψη για όλα:
Για την επιχειρηματικότητα, τις ψηφιακές μεταβάσεις, τα εξαγωγικά μοντέλα, τις γαστρονομικές εκθέσεις, τα τοπικά πανηγύρια, την καινοτομία, την εξωστρέφεια και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Αλλά για τη βρωμιά, την εγκατάλειψη και την αισθητική κατάρρευση λίγα μέτρα πιο πέρα; Σιγή ιχθύος.

Ούτε ένα δελτίο τύπου. Ούτε μία ανακοίνωση. Ούτε μια δημόσια τοποθέτηση.
Μήπως περιμένουν να μετατραπεί ο σκουπιδότοπος σε καλλιτεχνική εγκατάσταση για να τον εντάξουν σε κάποια έκθεση “πολιτιστικής επιχειρηματικότητας”; Γιατί όχι;

Και κάπως έτσι, το Επιμελητήριο Άρτας καταφέρνει το ακατόρθωτο:
Να βλέπει τα σκουπίδια κάτω από τη μύτη του και να μην αντιδρά, γιατί φοβάται μήπως λερώσει τη θεσμική του εικόνα με λίγη… πραγματικότητα.

Και ο Εμπορικός Σύλλογος; Αυτός καλά;

Εκπροσωπεί τους επαγγελματίες της Άρτας. Ή τουλάχιστον έτσι γράφει το καταστατικό.
Γιατί στην πράξη, τα μέλη του πνίγονται στις μυρωδιές, στον κίνδυνο για την υγεία τους και στην ασχήμια, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει καμία πρόθεση συλλογικής διεκδίκησης ή διαμαρτυρίας. Αντίθετα, επικρατεί μια θαυμαστή ηρεμία· σχεδόν ζεν. Ίσως περιμένουν να βγάλει ανακοίνωση πρώτα η… Πινακοθήκη Μοσχονησίου.

Οι επιχειρηματίες διαμαρτύρονται – αλλά ποιος τους ακούει;

Επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στα Ψαροπλιά και βλέπουν τη δουλειά τους να καταρρέει εξαιτίας της δυσοσμίας, της βρωμιάς και της εικόνας εγκατάλειψης, καταγγέλλουν ανοιχτά ότι ούτε το Επιμελητήριο ούτε ο Εμπορικός Σύλλογος ενδιαφέρονται για την περιοχή. Τα μαγαζιά τους, τα περισσότερα στον χώρο της εστίασης, υποφέρουν όχι μόνο από την οικονομική κρίση αλλά και από τον καθημερινό αντικειμενικό υποβιβασμό του περιβάλλοντος στο οποίο καλούνται να λειτουργήσουν.

Η παράλογη κανονικότητα της Άρτας

Στην Άρτα του 2025, λοιπόν, είναι απόλυτα φυσιολογικό να έχει γεμίσει το ιστορικό κέντρο με σκουπίδια, μπάζα και υγειονομικές εστίες, ενώ δίπλα λειτουργούν καφετέριες, φαγάδικα και τουριστικά μαγαζιά. Αλλά είναι ακόμα πιο φυσιολογικό να μην υπάρχει καμία θεσμική φωνή διαμαρτυρίας. Γιατί να χαλάσουμε το αφήγημα; Μια χαρά πάει η πόλη. Ειδικά στα post στο Facebook…

Αντί επιλόγου: Τους μάρανε η… ανάπτυξη

Μιλάνε για ανάπτυξη. Για τουρισμό. Για εξωστρέφεια.
Και την ίδια ώρα, παρακολουθούν απαθείς το ιστορικό εμπορικό τρίγωνο της Άρτας να γίνεται μνημείο εγκατάλειψης. Το Επιμελητήριο και ο Εμπορικός Σύλλογος δεν είναι απλοί θεατές – είναι συνένοχοι στην αδιαφορία. Οι επαγγελματίες που παλεύουν καθημερινά στα Ψαροπλιά, αξίζουν κάτι καλύτερο από τα likes σε δράσεις βιωματικής επιχειρηματικότητας. Άλλωστε, όπως φαίνεται, το μόνο που κινείται πιο αργά από τη Δημοτική Αρχή στην Άρτα… είναι η φωνή των θεσμών της.