Με ιδιαίτερη προσοχή και εμφανή διάθεση αποφυγής κλιμάκωσης αντιμετωπίζει η Μόσχα την ανατροπή του προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, ενός από τους στενότερους συμμάχους του Κρεμλίνου στη Λατινική Αμερική.

Αν και η απομάκρυνσή του συνιστά σαφή απώλεια για τη ρωσική επιρροή στην περιοχή, το Κρεμλίνο φαίνεται να σταθμίζει ψύχραιμα τις γεωπολιτικές ισορροπίες και τα πιθανά οφέλη που μπορεί να προκύψουν από τη νέα κατάσταση.

Η ρωσική διπλωματία καταδίκασε αρχικά τα αμερικανικά πλήγματα κατά της Βενεζουέλας, κάνοντας λόγο για «επιθετικές ενέργειες» και «απαράδεκτη παραβίαση της κυριαρχίας ενός ανεξάρτητου κράτους». Ωστόσο, μετά τη σύλληψη του Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες, το Κρεμλίνο απέφυγε να εκδώσει επίσημη ανακοίνωση για την ανατροπή, ενώ ούτε ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, έχει τοποθετηθεί δημόσια.

Οι σχέσεις Μόσχας και Καράκας υπήρξαν διαχρονικά στενές. Η Βενεζουέλα στήριξε τη Ρωσία στον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ οι δύο χώρες είχαν αναπτύξει συνεργασία στον ενεργειακό και τον στρατιωτικό τομέα, με κοινό στόχο τον περιορισμό της αμερικανικής επιρροής στο δυτικό ημισφαίριο. Παρ’ όλα αυτά, η απομάκρυνση του Μαδούρο δεν εκλαμβάνεται από όλους στη Μόσχα ως αμιγώς αρνητική εξέλιξη, καθώς δημιουργεί περιθώρια τακτικών ελιγμών.

Η κρίση στη Βενεζουέλα εκδηλώνεται σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη συγκυρία για τις σχέσεις Ρωσίας–Ηνωμένων Πολιτειών. Το Κρεμλίνο εμφανίζεται απρόθυμο να έρθει σε ανοιχτή σύγκρουση με την Ουάσιγκτον, την ώρα που επιδιώκει ευνοϊκότερους όρους σε μια ενδεχόμενη διαπραγμάτευση για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Παράλληλα, η διεθνής ενασχόληση με τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική λειτουργεί ως αντιπερισπασμός, μειώνοντας την πίεση για άμεση κατάπαυση του πυρός στο ουκρανικό μέτωπο, όπου οι ρωσικές δυνάμεις διατηρούν πλεονέκτημα.

Ανησυχία προκαλεί σε αναλυτές το ενδεχόμενο η σύλληψη του Μαδούρο και οι ποινικές κατηγορίες που του αποδόθηκαν να δημιουργήσουν επικίνδυνο προηγούμενο. Ορισμένοι εκτιμούν ότι η Μόσχα θα μπορούσε να επικαλεστεί ανάλογη λογική απέναντι στον Ουκρανό πρόεδρο, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, τον οποίο το Κρεμλίνο χαρακτηρίζει συχνά «εγκληματία» χωρίς να παρουσιάζει αποδείξεις. Η στάση του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, εκτιμάται ότι μπορεί να εκληφθεί ως ανοχή σε μονομερείς ενέργειες, με ευρύτερες επιπτώσεις στη διεθνή τάξη.

Σε ιδεολογικό επίπεδο, η αμερικανική παρέμβαση στη Βενεζουέλα και η προσπάθεια επαναβεβαίωσης της ισχύος των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο παρουσιάζουν ομοιότητες με τη ρωσική επιδίωξη αποκατάστασης της δικής της σφαίρας επιρροής στην Ευρώπη και την Κεντρική Ασία. Παράλληλα, όμως, η ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα της αμερικανικής επιχείρησης στέλνουν μήνυμα ότι η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη να δράσει αποφασιστικά όταν θεωρεί ότι διακυβεύονται τα συμφέροντά της.