Καθώς το Γενικό Νοσοκομείο Άρτας ασφυκτιά και η Πνευμονολογική Κλινική λειτουργεί στα όρια της κατάρρευσης, η πολιτική πραγματικότητα στον νομό μοιάζει να κινείται σε… διαφορετικό σύμπαν. Την ώρα που δύο μόλις πνευμονολόγοι καλούνται να καλύψουν 22 κλίνες, αλλεπάλληλες εφημερίες και μια πρωτοφανή έξαρση αναπνευστικών λοιμώξεων, ο κυβερνητικός βουλευτής Άρτας Γιώργος Στύλιος απευθύνει προσκλήσεις για την καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη πίτα, δίνοντας έναν εντελώς νέο ορισμό στην έννοια των «προτεραιοτήτων».
Η Πνευμονολογική Κλινική βρίσκεται επισήμως σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Με μόλις δύο γιατρούς, χωρίς ειδικευόμενους, με εφημερίες που αγγίζουν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και με την πίεση των περιστατικών να αυξάνεται καθημερινά, η εικόνα παραπέμπει περισσότερο σε νοσοκομείο υπό κατάρρευση παρά σε δομή δημόσιας υγείας ευρωπαϊκής χώρας. Την πραγματική διάσταση της κρίσης αποκάλυψε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, φέρνοντας στη δημοσιότητα συγκεκριμένα στοιχεία που αποτυπώνουν την έκταση της υποστελέχωσης, τον αριθμό των εφημεριών και τη δραματική επιβάρυνση της κλινικής.
Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, οι δύο εναπομείναντες πνευμονολόγοι καλούνται να καλύπτουν έως και 11 εφημερίες τον μήνα, ενώ τα κενά συμπληρώνονται πρόχειρα από γιατρούς άλλων τμημάτων. Οι εισαγωγές ασθενών αγγίζουν το 50% των εξεταζόμενων περιστατικών, με αποτέλεσμα η κλινική να γεμίζει ασφυκτικά και ασθενείς να διασπείρονται σε άλλες κλινικές, απλώς και μόνο επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμα κρεβάτια. Ένα σύστημα που λειτουργεί με λογική «μπαλώματος», περιμένοντας να περάσει η κρίση αντί να τη διαχειριστεί.
Και κάπου εδώ μπαίνει το πολιτικό στοιχείο, που δίνει στο όλο σκηνικό μια σχεδόν σατιρική διάσταση. Αντί ο κυβερνητικός βουλευτής να σκύψει πάνω από το νοσοκομείο που βρίσκεται στο «κόκκινο», να απαιτήσει ενίσχυση με προσωπικό και να πιέσει για άμεσες λύσεις, προτιμά να απευθύνει χαμογελαστές προσκλήσεις για κοπή πίτας, σαν να πρόκειται για έναν νομό όπου όλα λειτουργούν ρολόι και το μοναδικό πρόβλημα είναι ποιος θα βρει το φλουρί.
Η αντίθεση είναι εκκωφαντική. Από τη μία, γιατροί εξαντλημένοι, ασθενείς ανήσυχοι και μια κλινική που δοκιμάζει καθημερινά τα όριά της. Από την άλλη, μια εικόνα πολιτικής κανονικότητας και εορταστικής αυτάρκειας. Όταν η Πνευμονολογική ασφυκτιά, εμείς κόβουμε πίτα. Όταν οι γιατροί μετρούν εφημερίες, εμείς μετράμε προσκεκλημένους.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν είναι αν η πρωτοχρονιάτικη πίτα αποτελεί θεσμό. Είναι αν μπορεί να συνεχίζει να κόβεται πάνω στα ερείπια ενός νοσοκομείου που αργοσβήνει, την ώρα που τα στοιχεία της ΠΟΕΔΗΝ μιλούν από μόνα τους. Και αν τελικά, για ορισμένους, η πολιτική ευθύνη τελειώνει εκεί που αρχίζει το τραπέζι των εκδηλώσεων. Γιατί στην Άρτα, όπως φαίνεται, η υγεία μπορεί να περιμένει — η πίτα όμως όχι.