Σε απέραντο πένθος και βαθύτατη θλίψη έχουν βυθιστεί η Πρέβεζα και η περιοχή της Πάργας, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν τον τραγικό και τόσο πρόωρο χαμό του 42χρονου Στάθη Δημογιάννη. Ο Στάθης «έφυγε» άδικα και ξαφνικά, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό, ένα κενό που δεν μπορεί να γεμίσει με λόγια, μόνο με σιωπή και δάκρυα.
Η μοιραία στιγμή γράφτηκε λίγο πριν τα μεσάνυχτα, περίπου στις 23:15, στο ύψος της διασταύρωσης Πέτρας. Κάτω από συνθήκες που ακόμα διερευνώνται, το αυτοκίνητο που οδηγούσε εξετράπη της πορείας του, βγήκε εκτός δρόμου και ανετράπη, παίρνοντας μαζί του όχι μόνο μια ζωή, αλλά και όνειρα, σχέδια και στιγμές που δεν πρόλαβαν να γίνουν.
Στο σημείο έσπευσαν άμεσα δυνάμεις της Πυροσβεστικής, δίνοντας μάχη με τον χρόνο για τον απεγκλωβισμό του, ενώ ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ τον μετέφερε στο νοσοκομείο. Όμως, η μοίρα είχε ήδη αποφασίσει. Τα τραύματά του αποδείχθηκαν μοιραία, σκορπίζοντας ανείπωτο πόνο στην οικογένεια, τους φίλους και σε όλους όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Ο Στάθης Δημογιάννης, που διέμενε στην Πέτρα Πρέβεζας και είχε μεγαλώσει στο Φανάρι του Δήμου Πάργας, δεν ήταν απλώς ένας ακόμα άνθρωπος της τοπικής κοινωνίας. Ήταν από εκείνους που αφήνουν αποτύπωμα. Ένα παιδί που ξεχώριζε για την καλοσύνη, την ευγένεια και την καθαρότητα της ψυχής του. Πάντα χαμογελαστός, ήρεμος, με λόγο καλό για όλους, χωρίς κακία και χωρίς θόρυβο.
Όσοι τον γνώριζαν μιλούν για έναν άνθρωπο σπάνιο στις μέρες μας. Δοτικός, τίμιος, με χρυσή καρδιά, που στεκόταν δίπλα σε όλους, χωρίς να ζητά τίποτα. Ένας άνθρωπος που δεν δημιουργούσε ποτέ προβλήματα, αλλά αντίθετα έδινε λύσεις, στήριξη και μια κουβέντα παρηγοριάς όπου χρειαζόταν. Ένας άνθρωπος που τον ήξεραν όλοι και τον αγαπούσαν πραγματικά.
Η απουσία του είναι βαριά, ασήκωτη. Είναι από εκείνες τις απώλειες που δεν χωράνε σε λέξεις και δεν συνηθίζονται ποτέ. Η γειτονιά του, οι φίλοι του, οι συγγενείς του, όλοι μιλούν για έναν άνθρωπο που έφυγε νωρίς, αφήνοντας πίσω του μόνο αγάπη και μια βαθιά πληγή.
Η πιο δύσκολη στιγμή έρχεται αύριο, στις 4 το απόγευμα, στην Πέτρα Πρέβεζας, όπου θα τελεστεί η κηδεία του. Εκεί, μέσα σε βουβό πόνο, συγγενείς, φίλοι και πλήθος κόσμου θα τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία, λέγοντας το πιο δύσκολο «αντίο».
Τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος παραμένουν υπό διερεύνηση, όμως τίποτα δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο της απώλειας. Γιατί όταν φεύγει ένας τέτοιος άνθρωπος, δεν χάνεται απλώς μια ζωή — χάνεται ένα κομμάτι μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Ο Στάθης δεν θα ξεχαστεί. Θα μείνει ζωντανός στις μνήμες όλων, ως ένα από τα καλύτερα παιδιά, ένας άνθρωπος καθαρός, που πέρασε από τη ζωή αφήνοντας μόνο καλοσύνη πίσω του. Ένας άγγελος που έφυγε νωρίς… πολύ νωρίς.