Η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου αποτελεί κάθε χρόνο μια από τις πλέον επίσημες και συμβολικά φορτισμένες ημέρες στο ελληνικό ημερολόγιο. Φέτος, ωστόσο, στη μνήμη πολλών δεν θα μείνει μόνο η στρατιωτική παρέλαση στο Σύνταγμα, αλλά και αυτό που διαδραματίστηκε αμέσως μετά: η άκρως απρόσμενη εμφάνιση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα μπροστά στις κάμερες.
Σύμφωνα με το artinos.gr, τα πράγματα εξελίχθηκαν με ταχύτητα και αυθορμητισμό που δεν αφήνει περιθώρια για λανθασμένες εκτιμήσεις: ο Πρόεδρος, ενώ η μετάδοση ήταν σε πλήρη ζωντανή εξέλιξη, απευθύνθηκε στους δημοσιογράφους ζητώντας διακοπή λήψης επειδή έχασε τη ροή του λόγου του. Η στιγμή αυτή, από μόνη της, ήταν αρκετή για να γίνει αντικείμενο σχολιασμού. Αλλά η συνέχεια ήταν που πραγματικά σφράγισε τη δήλωση στη συλλογική μνήμη της ψηφιακής κοινότητας.
Επιχειρώντας να συνεχίσει τον χαιρετισμό του, ο κ. Τασούλας ανέφερε ρητά: «Το 1981 οι πρόγονοί μας ανέλαβαν και εκπλήρωσαν για εμάς την ευθύνη της ελευθερίας μας». Η αντικατάσταση του 1821 με το 1981 — χρονολογία που παραπέμπει στην ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα — δεν ήταν δυνατό να περάσει αθόρυβα. Ούτε πέρασε. Ο ίδιος ο Πρόεδρος αντιλήφθηκε αμέσως την παραδρομή, ζητώντας εκ νέου διακοπή: «Να το πω απ’ την αρχή; Να το διακόψουμε;». Έπειτα από αυτή την παρένθεση, η δήλωση ολοκληρώθηκε τελικά με ευχές για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας βρίσκεται σε παρόμοια θέση. Ο Οκτώβριος του 2024 έφερε μια ανάλογη σκηνή, όταν η φράση «με το χαμόγελο στα στήθη» κατά τις εκδηλώσεις για την 28η Οκτωβρίου κυκλοφόρησε παντού στα social media. Τον Φεβρουάριο, πάλι, κατά τη διάρκεια της αντιφώνησής του στην Περιφέρεια Ηπείρου στα Ιωάννινα — στις 21 του μήνα — ένα ακόμα λεκτικό ατόπημα αντιμετωπίστηκε εσπευσμένα από συνεργάτες, που φρόντισαν να μην επεκταθεί.
Η αλυσίδα αυτών των συμβάντων, αυτή τη φορά συνδυασμένη με τη ζωντανή κάλυψη και τη διαδικτυακή ευαισθησία της εποχής, οδήγησε σε μια νέα έκρηξη σχολίων και κοινοποιήσεων. Το «1981» έγινε hashtag, αφορμή για χιούμορ, αλλά και σημείο αφετηρίας για σοβαρότερο διάλογο σχετικά με τον βαθμό στον οποίο οι επίσημες εκφωνήσεις των υψηλών θεσμικών παραγόντων απαιτούν μεγαλύτερη επιμέλεια και υποστήριξη.