Με καθυστέρηση ετών και αφού η πραγματικότητα έχει ήδη αφήσει πίσω της τραγικά περιστατικά, ο κυβερνητικός βουλευτής Άρτας, Γιώργος Στύλιος, εμφανίζεται τώρα να «ανακαλύπτει» τον επικίνδυνο οδικό άξονα Άρτας – Γέφυρας Καλογήρου – Πρέβεζας, καταθέτοντας ερώτηση στη Βουλή.
Μόνο που για τους πολίτες της περιοχής, ο συγκεκριμένος δρόμος δεν είναι μια νέα διαπίστωση. Είναι μια χρόνια πληγή. Ένας άξονας που εδώ και χρόνια χαρακτηρίζεται ως «καρμανιόλα», με αλλεπάλληλα τροχαία, ελλιπή φωτισμό, φθαρμένο οδόστρωμα και αυξημένη κυκλοφορία. Και, δυστυχώς, ένας δρόμος στον οποίο έχουν χαθεί πολλές ανθρώπινες ζωές, με τα θανατηφόρα τροχαία να αποτελούν επαναλαμβανόμενο και οδυνηρό φαινόμενο.
Η χρονική συγκυρία δεν περνά απαρατήρητη. Με τις εκλογές να πλησιάζουν, η πρωτοβουλία του βουλευτή μοιάζει περισσότερο με κίνηση πολιτικής διαχείρισης παρά με ουσιαστική παρέμβαση. Διότι το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: όλα αυτά τα χρόνια, πού ήταν οι παρεμβάσεις; Πού ήταν οι πιέσεις προς τα αρμόδια υπουργεία; Πού ήταν η διεκδίκηση για ένα έργο που αφορά άμεσα την ασφάλεια των πολιτών;
Στην ερώτησή του, ο κ. Στύλιος περιγράφει με ακρίβεια τα προβλήματα: αυξημένος κυκλοφοριακός φόρτος, επικίνδυνες συνθήκες, συχνότητα ατυχημάτων που κατατάσσει το συγκεκριμένο τμήμα στα πλέον επισφαλή της Ηπείρου. Όμως η καταγραφή δεν αρκεί όταν έρχεται εκ των υστέρων. Οι πολίτες δεν ζητούν διαπιστώσεις. Ζητούν λύσεις.
Ιδιαίτερα αιχμηρό είναι το γεγονός ότι ζητούνται τώρα στοιχεία για τα ατυχήματα της τελευταίας δεκαετίας. Δηλαδή, μια δεκαετία επικινδυνότητας αναγνωρίζεται θεσμικά μόλις σήμερα; Μια δεκαετία όπου ο δρόμος παρέμενε χωρίς τις απαραίτητες παρεμβάσεις, με την κατάσταση να επιδεινώνεται χρόνο με τον χρόνο.
Η επίκληση της «επιτακτικής ανάγκης» για παρεμβάσεις έρχεται, δυστυχώς, κατόπιν εορτής. Όταν η τοπική κοινωνία έχει ήδη βιώσει τις συνέπειες. Όταν ο όρος «φόρος αίματος» δεν αποτελεί ρητορικό σχήμα, αλλά σκληρή πραγματικότητα που έχει κοστίσει ζωές.
Η ουσία, ωστόσο, δεν βρίσκεται στα λόγια, αλλά στην πράξη. Και μέχρι σήμερα, ο συγκεκριμένος οδικός άξονας παραμένει στο ίδιο επικίνδυνο καθεστώς, χωρίς ουσιαστική αναβάθμιση, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα έργων και χωρίς ορατή πολιτική πίεση που να αποδίδει αποτέλεσμα.
Σε μια περιοχή που βασίζεται στη διασύνδεση των νομών και στη μετακίνηση εργαζομένων και επισκεπτών, η ασφάλεια των δρόμων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως προεκλογικό ζήτημα. Είναι υποχρέωση διαρκής και αδιαπραγμάτευτη.
Και αυτή η υποχρέωση, για πολλούς πολίτες της Άρτας, φαίνεται πως άργησε υπερβολικά να θυμηθεί ο αρμόδιος βουλευτής.