Ένα έργο που παρουσιάστηκε ως «εστία πολιτισμού» και κόστισε ακριβά στους πολίτες της Άρτας, αποδεικνύεται στην πράξη αποκλειστικό και κοινωνικά άνισο. Το παραποτάμιο Θέατρο, το οποίο η Δημοτική Αρχή του Χρ. Σιαφάκα διαφημίζει ως σημαντικό έργο πολιτιστικής υποδομής, δεν διαθέτει καμία πρόβλεψη για πρόσβαση ΑμεΑ.

Καμία ράμπα, καμία διευκόλυνση, καμία πρόνοια για τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Παρότι ο χώρος αξιοποιείται εντατικά κάθε καλοκαίρι για θεατρικές παραστάσεις, παιδικά δρώμενα και εκδηλώσεις ενηλίκων, η προσβασιμότητα για τα άτομα με αναπηρία είναι πρακτικά ανύπαρκτη.

«Πολιτισμός για όλους»… εκτός των ΑμεΑ

Στις 28 Ιουνίου 2024, ο δήμαρχος Αρταίων κ. Χριστόφορος Σιαφάκας δήλωνε περήφανα για τη δημιουργία του χώρου, αναφέροντας χαρακτηριστικά:

«Το σημαντικότερο είναι ότι δημιουργήσαμε μία εστία πολιτισμού, η οποία έλειπε για πολλά χρόνια από την πόλη… Δεν μας απασχολεί η πατρότητα της ιδέας, αλλά η ουσία: η προσφορά ενός όμορφου χώρου πολιτισμού στους πολίτες.»

Αναρωτιόμαστε: ποιοι είναι αυτοί οι “πολίτες” στους οποίους προσφέρεται ο πολιτισμός; Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν ανήκουν σ’ αυτούς;

Πώς γίνεται ένα έργο που χαρακτηρίζεται ως «πολιτιστικός πυλώνας» να στερείται των στοιχειωδών υποδομών προσβασιμότητας; Πώς εγκρίθηκε τέτοιο σχέδιο χωρίς πρόβλεψη για ράμπες ΑμεΑ, ειδικά όταν πρόκειται για δημόσιο χώρο με συνεχείς εκδηλώσεις;

Όμορφες δηλώσεις, οδυνηρή πραγματικότητα

Η Δημοτική Αρχή Σιαφάκα μιλά για μελέτες, άδειες, στατικότητα, αλλά καμία μελέτη δεν συμπεριέλαβε τους ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες. Είναι απαράδεκτο και ντροπιαστικό, να χρηματοδοτούνται έργα με δημόσιο χρήμα που αποκλείουν ανθρώπους λόγω αναπηρίας.

Οι εικόνες αποτυπώνουν την ωμή πραγματικότητα: κάθε είσοδος και σημείο του χώρου απαιτεί σκαλοπάτια, κατηφόρες και ανισόπεδες επιφάνειες, χωρίς καμία διευκόλυνση πρόσβασης.

Κοινωνική διάκριση με την υπογραφή του Δήμου

Ο Δήμος Αρταίων δεν μπορεί να συνεχίσει να σιωπά. Ο αποκλεισμός των ΑμεΑ από έναν δημόσιο πολιτιστικό χώρο δεν είναι απλώς παράλειψη – είναι κοινωνική διάκριση. Είναι αντίθετη στις ευρωπαϊκές οδηγίες, στα ελληνικά δεδομένα του σχεδιασμού κοινόχρηστων χώρων, αλλά πρωτίστως είναι αντίθετη στον ίδιο τον πυρήνα της δημοκρατίας και του πολιτισμού που επικαλείται ο κ. Σιαφάκας.

Δεν μπορεί ο Δήμος να μιλά για «σύγχρονες υποδομές», «ανάπτυξη» και «στροφή στον πολιτισμό» όταν αγνοεί συστηματικά την αναπηρική κοινότητα.

Η σιωπή είναι συνενοχή – Ζητείται απάντηση και πράξη

Καλούμε τη Δημοτική Αρχή να απαντήσει δημοσίως:

• Γιατί δεν κατασκευάστηκε ράμπα ΑμεΑ στον χώρο;

• Πότε σκοπεύουν να αποκαταστήσουν αυτή την τεράστια παράλειψη;

• Πώς εγκρίθηκε τεχνικά και πολιτικά ένα τέτοιο έργο χωρίς στοιχειώδη προσβασιμότητα;

Ο πολιτισμός δεν μπορεί να είναι για λίγους. Αν δεν είναι προσβάσιμος, δεν είναι πολιτισμός