Η Άρτα το ξέρει καλά. Ήταν ανάμεσα στις πρώτες περιοχές που χτυπήθηκαν τον Αύγουστο, όταν οι πυρκαγιές στον Ζηρό και στην ευρύτερη περιοχή κατέκαψαν εκτάσεις που οι κάτοικοι είχαν χτίσει και φροντίσει με κόπο δεκαετιών. Ήταν η αρχή ενός κύκλου που, εννέα μήνες αργότερα, δεν φαίνεται ακόμη να έχει κλείσει.

Η φθινοπωρινή κακοκαιρία επέκτεινε τον χάρτη της καταστροφής. Τα Τζουμέρκα βυθίστηκαν κυριολεκτικά στις πλημμύρες του Νοεμβρίου, με δημόσιες υποδομές να αποκόπτονται, γέφυρες να υποχωρούν και χωριά να βρίσκονται σε πλήρη απομόνωση. Οι εικόνες ήταν από αυτές που μένουν – αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να επιταχύνει σημαντικά τη διαδικασία αποκατάστασης. Η γραφειοκρατία έδειξε για ακόμη μια φορά ότι κινείται με τους δικούς της αργούς ρυθμούς, ανεξάρτητα από το μέγεθος της ανάγκης.

Και τώρα, στις πρώτες μέρες της άνοιξης, Δωδώνη, Ζίτσα και Σούλι μετρούν νέες ζημιές. Για την Άρτα και ολόκληρη την Ήπειρο, αυτό δεν είναι απλώς μια νέα είδηση – είναι η επιβεβαίωση ενός μοτίβου ανησυχητικά επαναλαμβανόμενου: φυσική καταστροφή, πρόχειρη αντιμετώπιση, ημιτελής αποκατάσταση, και πριν ολοκληρωθεί αυτή, η επόμενη καταστροφή.

Εννέα μήνες «στο κόκκινο» δεν αντέχεται. Δεν αντέχεται ανθρώπινα, δεν αντέχεται οικονομικά, δεν αντέχεται ψυχολογικά. Η Άρτα και η ευρύτερη Ήπειρος χρειάζονται ένα κράτος που δεν απλώς διαχειρίζεται κρίσεις εκ των υστέρων, αλλά επενδύει στην πρόληψη, στις υποδομές και στη συνεχή παρουσία σε περιοχές που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των κλιματικών αλλαγών.