Σε εικόνες πλήρους εγκατάλειψης και επικινδυνότητας παραπέμπει πλέον το κέντρο της Άρτας, με το έργο του «Ανοικτού Κέντρου Εμπορίου» να έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και να μετατρέπεται σε καθημερινό εφιάλτη για πολίτες και επαγγελματίες.

Η οδός Σκουφά, ο βασικός εμπορικός άξονας της πόλης, θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο. Μπάζα, σκαπτικά μηχανήματα και πρόχειρες παρεμβάσεις συνθέτουν μια εικόνα που όχι μόνο δεν τιμά μια σύγχρονη πόλη, αλλά θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια των διερχομένων. Οι πεζοί κινούνται κυριολεκτικά ανάμεσα σε χαλάσματα, χωρίς επαρκή σήμανση, χωρίς προστατευτικά μέτρα, χωρίς καμία ουσιαστική μέριμνα.

Το πιο εξοργιστικό; Τα μηχανήματα συνεχίζουν να λειτουργούν ακόμα και την ώρα που περνούν πολίτες – ανάμεσά τους και μικρά παιδιά. Πρόκειται για μια πρακτική που αγγίζει τα όρια της εγκληματικής αμέλειας. Η κατάσταση αυτή αποδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο ότι τα στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας δεν τηρούνται.

Την ίδια ώρα, η έντονη φημολογία περί εισαγγελικής παρέμβασης και εντολής για προσωρινό κλείσιμο τμήματος της οδού Σκουφά, κοντά στην πλατεία Κιλκίς, έρχεται να επιβαρύνει ακόμα περισσότερο το ήδη βαρύ κλίμα. Παρότι δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση, το γεγονός ότι μια τέτοια πληροφορία βρίσκει πρόσφορο έδαφος λέει πολλά για το επίπεδο εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη Δημοτική Αρχή.

Και εδώ ακριβώς ξεκινά η πολιτική ευθύνη.

Ο Δήμος Αρταίων και προσωπικά ο δήμαρχος Χριστόφορος Σιαφάκας δεν μπορούν να συνεχίζουν να παρακολουθούν αμέτοχοι αυτή την κατάσταση. Δεν πρόκειται για «τεχνικές δυσκολίες» ούτε για «τελευταία στάδια ενός έργου», όπως ίσως επιχειρηθεί να παρουσιαστεί. Πρόκειται για μια εικόνα διάλυσης που εκθέτει τη διοίκηση και αποδεικνύει έλλειψη σχεδιασμού, ελέγχου και –κυρίως– ενδιαφέροντος.

Το επιχείρημα ότι «φτάνουμε στο τέλος» δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στον κίνδυνο ενός σοβαρού ατυχήματος. Γιατί το κακό, όπως λένε και οι ίδιοι οι πολίτες, αρκεί να συμβεί μία φορά. Και τότε θα είναι αργά για δικαιολογίες.

Εδώ και τρία χρόνια το κέντρο της Άρτας λειτουργεί υπό καθεστώς διαρκούς ταλαιπωρίας. Καταστηματάρχες βλέπουν τις επιχειρήσεις τους να μαραζώνουν και πολίτες αναγκάζονται να κινούνται σε συνθήκες που δεν συνάδουν με καμία έννοια αστικής ασφάλειας. Η «ανοχή» που επέδειξε η τοπική κοινωνία έχει πλέον εξαντληθεί.

Οι ευθύνες δεν βαραίνουν μόνο τον ανάδοχο του έργου. Βαραίνουν εξίσου –αν όχι περισσότερο– τις τεχνικές υπηρεσίες και τη διοίκηση του Δήμου, που όφειλαν να επιβλέπουν, να παρεμβαίνουν και να διασφαλίζουν ότι τηρούνται οι κανόνες.

Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Άρτα δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι επικίνδυνη. Και όσο η Δημοτική Αρχή επιλέγει τη σιωπή και την απραξία, τόσο ενισχύεται η αίσθηση ότι η κατάσταση έχει αφεθεί στην τύχη της.

Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν τα αυτονόητα: ασφάλεια, σαφές χρονοδιάγραμμα, υπευθυνότητα. Και, πάνω απ’ όλα, μια διοίκηση που να δείχνει ότι αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης – πριν αυτή μετατραπεί σε κάτι μη αναστρέψιμο.