Εννέα παιδικές χαρές κλειστές. Εννέα χώροι που θα έπρεπε να γεμίζουν παιδικές φωνές και σήμερα θυμίζουν εγκαταλελειμμένα εργοτάξια. Και η δημοτική αρχή Άρτας εμφανίζεται ξανά να «ανακαλύπτει» ένα πρόβλημα που εδώ βρισκόταν μπροστά στα μάτια όλων.
Στο δημοτικό συμβούλιο της Δευτέρας, ο αντιδήμαρχος Μιχάλης Κοτσαρίνης ουσιαστικά παραδέχθηκε αυτό που οι γονείς βλέπουν καθημερινά: οι παιδικές χαρές της πόλης δεν μπορούν να λειτουργήσουν με ασφάλεια. Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε και το artinos.gr, εννέα παιδικές χαρές παραμένουν με λουκέτο, καθώς η συντήρηση και η πιστοποίησή τους έχουν μετατραπεί σε έναν «πονοκέφαλο» που η δημοτική αρχή αδυνατεί να διαχειριστεί.
Και κάπου εδώ ξεκινά η μεγάλη πολιτική υποκρισία. Γιατί οι παιδικές χαρές δεν έκλεισαν ξαφνικά μέσα σε μία νύχτα. Δεν φθείρονται τα δάπεδα από τη μία μέρα στην άλλη. Δεν καταρρέουν οι υποδομές χωρίς προειδοποίηση. Χρειάστηκε προχειρότητα, αδιαφορία και πλήρης έλλειψη σχεδιασμού για να οδηγηθεί η κατάσταση στο σημερινό αδιέξοδο.
Ο κ. Κοτσαρίνης μίλησε για το υψηλό κόστος των ειδικών δαπέδων ασφαλείας, που αγγίζει τα 75 έως 80 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, αλλά και για τις απαιτήσεις στις περιφράξεις. Μόνο που αυτά δεν είναι… ξαφνικά έξοδα που έπεσαν από τον ουρανό. Είναι υποχρεώσεις που κάθε σοβαρή δημοτική αρχή οφείλει να γνωρίζει, να προβλέπει και να εντάσσει στον σχεδιασμό της πριν οι παιδικές χαρές μετατραπούν σε επικίνδυνους χώρους.
Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Άρτα είναι αποκαρδιωτική. Οικογένειες χωρίς ασφαλείς χώρους για τα παιδιά τους, γειτονιές χωρίς βασικές υποδομές και μια δημοτική αρχή που μοιάζει να τρέχει πίσω από τα προβλήματα μόνο όταν αυτά γίνονται δημόσια και δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν κάτω από το χαλί.
Το πιο εξοργιστικό όμως είναι άλλο: χρήματα βρίσκονται για φιέστες, δημόσιες σχέσεις, εκδηλώσεις και επικοινωνιακές φωτογραφίες. Όταν όμως έρχεται η ώρα για έργα ουσίας και για την καθημερινότητα των πολιτών, τότε ξαφνικά εμφανίζονται «οικονομικά εμπόδια» και «δύσκολες συνθήκες». Για τα παιδιά της Άρτας, φαίνεται πως περισσεύουν μόνο οι δικαιολογίες.
Οι παιδικές χαρές δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασική κοινωνική υποδομή. Και όταν μια πόλη αδυνατεί να κρατήσει ανοιχτούς και ασφαλείς ακόμη και τους χώρους παιχνιδιού για τα παιδιά της, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό.