Η εικόνα ντροπής στην κεντρική πλατεία του Αγίου Δημητρίου, στη Σκουφά Άρτας, δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό. Είναι η αποτύπωση της συνολικής πραγματικότητας που βιώνει σήμερα η πόλη. Μια πόλη παρατημένη. Μια πόλη που όπου κι αν κοιτάξεις βλέπεις την ίδια εικόνα: σκουπίδια, αδιαφορία και εγκατάλειψη.
Στην «καρδιά» της Άρτας, στο πιο κεντρικό και πολυσύχναστο σημείο, υπάρχει ουσιαστικά ένας μόνο μικρός κάδος — και μάλιστα όχι κανονικός κάδος απορριμμάτων αλλά κάδος κομποστοποίησης. Ένας κάδος που ξεχειλίζει, αδυνατώντας να καλύψει τις ανάγκες μιας ολόκληρης πλατείας γεμάτης κόσμο, καταστήματα και επισκέπτες. Το αποτέλεσμα; Σκουπίδια στους δρόμους, πλαστικά μπουκάλια, ποτήρια, χαρτιά, υπολείμματα τροφών, μια εικόνα που προσβάλλει κάθε έννοια πολιτισμού και σεβασμού στον δημόσιο χώρο.
Και όμως, λίγους μήνες πριν, η δημοτική αρχή αποφάσισε να αυξήσει τα δημοτικά τέλη. Ζήτησε περισσότερα χρήματα από δημότες και επαγγελματίες, με τη δικαιολογία της βελτίωσης των υπηρεσιών και της καθημερινότητας.
Σήμερα όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: οι πολίτες πληρώνουν περισσότερα και παίρνουν λιγότερα.
Η Άρτα δείχνει εγκαταλελειμμένη. Από το κέντρο μέχρι τις γειτονιές, η εικόνα είναι ίδια. Και το πιο εξοργιστικό είναι ότι την ίδια στιγμή ξοδεύονται χρήματα για καμπάνιες, προβολές και δημόσιες σχέσεις, ώστε να παρουσιάζεται η Άρτα ως τουριστικός προορισμός, ενώ η πραγματικότητα μυρίζει εγκατάλειψη.
Ποιον τουρισμό θέλουν να προωθήσουν;
Μια πόλη που πνίγεται στα σκουπίδια; Μια πόλη που η «βιτρίνα» της είναι αυτή η εικόνα ντροπής; Ο τουρισμός δεν χτίζεται με διαφημιστικά φυλλάδια, φωτογραφίες και ωραιοποιημένες παρουσιάσεις. Χτίζεται με καθαρές πλατείες, με οργάνωση, με σεβασμό στον πολίτη και τον επισκέπτη.
Κι όμως, φαίνεται πως κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την ουσία.
Η δημοτική αρχή και ο δήμαρχος μοιάζουν να είναι διαρκώς σε εκδηλώσεις, εγκαίνια και δημόσιες εμφανίσεις. Τρέχουν από παρουσία σε παρουσία, χτίζοντας εικόνα, την ώρα που η πόλη χάνει τη δική της.
Γιατί η διοίκηση μιας πόλης δεν γίνεται με φωτογραφίες, χειραψίες και κορδέλες. Γίνεται με έργο. Με καθημερινή παρουσία. Με φροντίδα για τα αυτονόητα.
Και όταν ούτε τα αυτονόητα δεν εξασφαλίζονται, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Η Άρτα δεν χρειάζεται περισσότερη διαφήμιση. Χρειάζεται περισσότερη ευθύνη. Οι πολίτες πληρώνουν. Οι πολίτες βλέπουν. Και οι πολίτες κρίνουν. Γιατί όταν αυξάνονται τα τέλη αλλά αυξάνονται και τα σκουπίδια, τότε η εγκατάλειψη δεν είναι απλώς εικόνα — είναι πολιτική επιλογή.