Για έβδομη χρονιά το Επιμελητήριο Άρτας δίνει το «παρών» στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, με στόχο την προβολή των αρτινών επιχειρήσεων και, γενικότερα, της Άρτας. Μια παρουσία που ασφαλώς είναι θετική. Η εξωστρέφεια των επιχειρήσεων της περιοχής και η προβολή της Άρτας σε μια μεγάλη διοργάνωση όπως η ΔΕΘ είναι κάτι που μόνο θετικά μπορεί να αξιολογηθεί.

Μια φράση όμως από την ανάρτηση του προέδρου του Επιμελητηρίου Άρτας, Δημήτρη Χουλιάρα, μας έκανε να σταθούμε λίγο περισσότερο. «Για έβδομη χρονιά το Επιμελητήριο Άρτας στην ΔΕΘ και εγώ από οποιαδήποτε θέση κατέχω στο Διοικητικό Συμβούλιο του επιμελητηρίου στήνω για άλλη μία χρονιά το περίπτερο!!!»

(Το περίπτερο του Επιμελητηρίου Άρτας στη ΔΕΘ. Η φράση του προέδρου Δημήτρη Χουλιάρα για το “εγώ στήνω” προκαλεί συζήτηση για το ποιος βρίσκεται τελικά στο επίκεντρο μιας συλλογικής προσπάθειας.)

Μπορεί να είναι απλώς ένας τρόπος έκφρασης. Μπορεί να είναι η αυθόρμητη περιγραφή της προσωπικής του συμμετοχής. Μπορεί όμως να δημιουργεί και ένα εύλογο ερώτημα.

Το περίπτερο ποιος το στήνει; Ο πρόεδρος; Ή το Επιμελητήριο Άρτας;

Γιατί, όσο κι αν ακούγεται απλό, υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά. Το Επιμελητήριο δεν είναι ένα πρόσωπο. Δεν είναι ο πρόεδρος, δεν είναι ένα μέλος της διοίκησης και δεν είναι καν ένα μόνο πρόσωπο που εργάζεται για την παρουσία του φορέα στη ΔΕΘ. Είναι ένας θεσμός.

Είναι τα μέλη του, οι επιχειρήσεις που εκπροσωπεί, η διοίκηση, οι εργαζόμενοι και όλοι όσοι συμβάλλουν ώστε να πραγματοποιηθεί μια τέτοια δράση. Κανείς φυσικά δεν αμφισβητεί ότι ο πρόεδρος μπορεί να έχει προσωπική συμβολή, να εργάζεται και να αφιερώνει χρόνο για την προετοιμασία. Αλλά εδώ βρίσκεται η λεπτομέρεια που έχει ενδιαφέρον:

Άλλο «εγώ» και άλλο «εμείς».

Και στους θεσμούς, αυτή η διαφορά έχει σημασία. Γιατί όταν ένας πρόεδρος λέει «εγώ στήνω το περίπτερο», η προσωπική του προσπάθεια μπαίνει μπροστά. Όταν λέει όμως «το Επιμελητήριο στήνει το περίπτερο», στο επίκεντρο βρίσκεται ο θεσμός και οι άνθρωποι που εκπροσωπεί. Και ίσως αυτή να είναι τελικά η ουσία.

Το περίπτερο στη ΔΕΘ δεν είναι προσωπικό περίπτερο του προέδρου. Είναι το περίπτερο του Επιμελητηρίου Άρτας. Και μέσα από αυτό δεν προβάλλεται ένας πρόεδρος. Προβάλλονται οι επιχειρήσεις της Άρτας. Προβάλλονται οι επαγγελματίες της περιοχής. Προβάλλεται η ίδια η Άρτα. Γι’ αυτό και ίσως μια διαφορετική διατύπωση να ήταν περισσότερο αντιπροσωπευτική:

«Για έβδομη χρονιά το Επιμελητήριο Άρτας στήνει το περίπτερό του στη ΔΕΘ, για να προβάλει τις επιχειρήσεις και την Άρτα».

Χωρίς να μειώνεται ούτε στο ελάχιστο η προσωπική προσπάθεια κανενός. Γιατί τελικά το ζήτημα δεν είναι ποιος έβαλε το πρώτο καρφί ή ποιος έστησε το τελευταίο κομμάτι του περιπτέρου. Το ζήτημα είναι ποιος βρίσκεται πίσω από αυτό. Και πίσω από το περίπτερο βρίσκεται ένας ολόκληρος θεσμός. Το Επιμελητήριο Άρτας. Βέβαια, η ανάρτηση του προέδρου έχει και μια δεύτερη ενδιαφέρουσα πλευρά.

Αναφέρει ότι κάθε χρονιά το περίπτερο είναι άλλοτε μεγαλύτερο και άλλοτε μικρότερο, ανάλογα με τις ανάγκες, ενώ τονίζει ότι η προσπάθεια γίνεται με την ίδια αγάπη για την προβολή των επιχειρήσεων και της Άρτας. Αυτό είναι το σημαντικό. Η προσπάθεια. Και η προσπάθεια αυτή αξίζει να αναγνωρίζεται.

Αλλά ακριβώς επειδή πρόκειται για συλλογική προσπάθεια, ίσως θα ήταν ακόμη πιο ουσιαστικό να προβάλλεται και ως συλλογική επιτυχία. Γιατί στους θεσμούς το ζητούμενο δεν είναι να λέμε: «Εγώ το έκανα».

Αλλά: «Το κάναμε μαζί». Η διαφορά είναι μόλις δύο λέξεις. Κρύβει όμως μια ολόκληρη αντίληψη για το τι σημαίνει να εκπροσωπείς έναν θεσμό. Και κάπου εδώ γεννιέται το ερώτημα που αξίζει να απαντηθεί: Πρόεδρος ή Επιμελητήριο;

Ποιος πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο όταν ένας θεσμός εκπροσωπεί εκατοντάδες επιχειρήσεις; Το πρόσωπο του προέδρου; Ή ο ίδιος ο θεσμός και τα μέλη του; Η απάντηση μάλλον δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη. Το Επιμελητήριο είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πρόσωπο. Και η επιτυχία του, όταν υπάρχει, είναι ακόμη μεγαλύτερη όταν χωράει μέσα της το «εμείς».