Υπάρχουν στιγμές που η δημόσια αντιπαράθεση ξεπερνά κάθε όριο θεσμικής σοβαρότητας και μετατρέπεται σε μια απροκάλυπτη, προσωπική επίθεση. Αυτό ακριβώς συνέβη με τη δημόσια τοποθέτηση του Δημάρχου Αρταίων, Χριστόφορου Σιαφάκα, απέναντι στη δημοσιογράφο Ειρήνη Κατσούλα.
Ο Δήμαρχος, αντί να επιλέξει τον θεσμικό δρόμο και να απαντήσει επί της ουσίας στα ερωτήματα που έθεσε το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ για τον φωτισμό του ιστορικού Γεφυριού της Άρτας, επέλεξε την προσωπική απαξίωση. Επέλεξε να απαντήσει με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, κάνοντας λόγο για δημοσιογράφο που «πιάνει πάτο», για ανθρώπους που λειτουργούν «παρασιτικά», ενώ παράλληλα επικαλέστηκε την «ηθική, τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια».
Πρόκειται για μια στάση που είναι τουλάχιστον ντροπιαστική για τον θεσμό που εκπροσωπεί, καθώς είναι αδιανόητο ένας Δήμαρχος να επιλέγει αυτού του είδους τη δημόσια επίθεση απέναντι σε μια δημοσιογράφο. Και εδώ προκύπτει ένα απολύτως εύλογο ερώτημα: θα είχε την ίδια στάση και θα χρησιμοποιούσε την ίδια γλώσσα αν απέναντί του βρισκόταν ένας άνδρας δημοσιογράφος;
Άλλο είναι να απαντάς σε ένα δημοσίευμα, άλλο να διαφωνείς με ένα ρεπορτάζ, και εντελώς διαφορετικό να επιχειρείς να απαξιώσεις προσωπικά τον άνθρωπο που έκανε τη δημοσιογραφική δουλειά. Μάλιστα, η επίθεση στράφηκε εναντίον μιας γυναίκας δημοσιογράφου και μητέρας, η οποία μεγαλώνει μόνη της το παιδί της και ασκεί το επάγγελμά της. Αυτή είναι η εικόνα που πρέπει να εκπέμπει ένας Δήμαρχος; Αυτή η συμπεριφορά εκπροσωπεί τον Δήμαρχο μιας ιστορικής πόλης όπως η Άρτα; Η δημοσιογραφική έρευνα δεν απαντιέται με προσωπικές προσβολές. Απαντιέται με στοιχεία, επιχειρήματα και τεκμηρίωση.
Αυτή η επίθεση απαιτεί απάντηση. Και εδώ πλέον η ευθύνη δεν βρίσκεται μόνο στον Δήμαρχο, αλλά και σε όλους εκείνους που συμμετέχουν στα κοινά της πόλης. Οι επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων οφείλουν να πάρουν θέση, όπως και όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι του Δήμου Αρταίων.
Όχι για να υπερασπιστούν ένα πρόσωπο, ούτε για να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν με την Ειρήνη Κατσούλα, αλλά για να απαντήσουν σε ένα απλό και ξεκάθαρο ερώτημα: είναι αποδεκτός αυτός ο τρόπος δημόσιας επίθεσης μιας γυναίκας δημοσιογράφου από έναν Δήμαρχο;
Σε τέτοιες περιπτώσεις η σιωπή δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ουδετερότητα. Η σιωπή απέναντι σε μια δημόσια προσωπική επίθεση μπορεί να εκληφθεί ως ανοχή. Και όταν η ανοχή γίνεται συνειδητή επιλογή, η σιωπή μπορεί να γίνει συνενοχή. Γι’ αυτό δεν χωρούν ίσες αποστάσεις και υπεκφυγές. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά χρειάζεται καθαρή τοποθέτηση από όλους.