Ο Γιώργος Στύλιος, άλλοτε υφυπουργός, σήμερα απλός παρατηρητής της κυβερνητικής ζωής, ανακάλυψε πως οι υπουργικές καρέκλες είναι σαν τις καρέκλες στις ταβέρνες: αν σηκωθείς, κάποιος άλλος κάθεται. Και εκείνος, φαίνεται, σηκώθηκε για λίγο παραπάνω.

Κάποτε, είχε νιώσει τη γλύκα του κυβερνητικού θώκου, έστω και ως υφυπουργός. Μπορούσε να περπατά στους διαδρόμους της εξουσίας με έναν αέρα παραπάνω, να απολαμβάνει εκείνη την ιδιαίτερη αίσθηση που σου δίνει η υπουργική ταυτότητα. Όμως, φευ! Αυτή τη φορά, οι πόρτες παρέμειναν ερμητικά κλειστές.

Οι φήμες λένε πως το όνομά του «έπαιξε», αλλά τελικά δεν… σκόραρε. Γιατί; Ίσως το Μαξίμου να πίστεψε πως η παλιά του θητεία ήταν αρκετή για μια ζωή. Ίσως πάλι, κάποιος άλλος είχε καλύτερο μπλοκάκι γνωριμιών.

Όπως και να έχει, ο Γιώργος Στύλιος βλέπει πλέον την κυβέρνηση απ’ έξω. Κάποιοι λένε πως η πολιτική είναι γεμάτη δεύτερες ευκαιρίες. Άλλοι πάλι, πως όταν χάσεις το υπουργικό τρένο, δύσκολα περνάει ξανά από την ίδια στάση. Ο καιρός θα δείξει αν ο πρώην υφυπουργός θα ξαναβρεί τη διαδρομή προς τον κυβερνητικό χάρτη – ή αν θα αρκεστεί στον ρόλο του θεατή.