Το Ιλινόις γίνεται η πρώτη πολιτεία που αντιμετωπίζει νομικά τα μικροσκοπικά πλαστικά σφαιρίδια ως μορφή ρύπανσης, επιβάλλοντας νέες υποχρεώσεις στις επιχειρήσεις που τα παράγουν, τα χρησιμοποιούν ή τα μεταφέρουν.

Νέες υποχρεώσεις για τις εταιρείες

Τα μικροσκοπικά πλαστικά σφαιρίδια, γνωστά ως plastic pellets, χρησιμοποιούνται ως πρώτη ύλη για την παραγωγή μιας τεράστιας γκάμας πλαστικών προϊόντων. Ωστόσο, κατά τη διαδικασία παραγωγής και μεταφοράς τους μπορούν να διαφύγουν στο περιβάλλον, καταλήγοντας σε δρόμους, αποχετεύσεις, ποτάμια και λίμνες.

Με τον νέο νόμο, οι εταιρείες που κατασκευάζουν, χρησιμοποιούν ή μεταφέρουν τα συγκεκριμένα σφαιρίδια θα πρέπει να αναφέρουν τυχόν διαρροές και να καταρτίζουν σχέδια για την αποτροπή εισόδου τους στα συστήματα απορροής των ομβρίων υδάτων.

Ο κυβερνήτης του Ιλινόις, JB Pritzker, υπέγραψε το μέτρο, το οποίο εγκρίθηκε από τη Βουλή της πολιτείας με 69 ψήφους υπέρ έναντι 33 και από τη Γερουσία με 44 έναντι 13.

Τα πλαστικά σφαιρίδια μπορούν να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, την άγρια ζωή και τη δημόσια υγεία.

Από τα εργοστάσια στα ποτάμια

Τα πλαστικά σφαιρίδια παράγονται από πετροχημικές εγκαταστάσεις και αποτελούν βασική πρώτη ύλη για την κατασκευή νέων πλαστικών προϊόντων. Μπορούν όμως να διαφύγουν κατά την παραγωγή, τη φόρτωση και τη μεταφορά τους, ακόμη και από εργοστάσια, τρένα και φορτηγά.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, τέτοια σφαιρίδια έχουν εντοπιστεί σε υδάτινες οδούς σε ολόκληρο το Ιλινόις, αλλά και στις πέντε Μεγάλες Λίμνες.

Η ανησυχία είναι ιδιαίτερα έντονη επειδή, όταν βρεθούν στο περιβάλλον, τα σφαιρίδια είναι δύσκολο να περισυλλεγούν. Μπορούν να μεταφερθούν από τα νερά σε μεγάλες αποστάσεις και να εισέλθουν στην τροφική αλυσίδα.

Μικροπλαστικά σε ποτάμια και στη λίμνη Μίσιγκαν

Η νέα νομοθεσία έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι επιστήμονες καταγράφουν ολοένα μεγαλύτερη παρουσία μικροπλαστικών στις υδάτινες οδούς της Μεσοδυτικής Αμερικής.

Ο Τιμ Χόελαϊν, βιολόγος στο Πανεπιστήμιο Loyola, και οι μεταπτυχιακοί φοιτητές του έχουν εντοπίσει μικροπλαστικά σε δείγματα από ποτάμια όπως ο Καλουμέτ, ο Ντε Πλέινς, ο Ιλινόις και ο Ροκ, καθώς και σε τμήμα του Μισισιπή μεταξύ Ντουμπύκ και Κουάντ Σίτις.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στα ποτάμια. Στη λίμνη Μίσιγκαν έχουν εντοπιστεί μικροπλαστικά ακόμη και ενσωματωμένα στην άμμο των παραλιών.

Ορισμένα από αυτά προέρχονται από μεγαλύτερα πλαστικά αντικείμενα που διασπώνται σταδιακά στο περιβάλλον, ενώ άλλα είναι συνθετικές ίνες που αποκολλώνται από τα ρούχα κατά το πλύσιμο και καταλήγουν μέσω των συστημάτων αποχέτευσης στις υδάτινες οδούς.

Οι πιθανές επιπτώσεις στην υγεία

Η εξάπλωση των μικροπλαστικών έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον και στην επιστημονική κοινότητα. Οι ερευνητές εξετάζουν πιθανές συνδέσεις μεταξύ της έκθεσης σε μικροπλαστικά και διαφόρων προβλημάτων υγείας, μεταξύ άλλων καρδιαγγειακών παθήσεων, προβλημάτων γονιμότητας, πρόωρου τοκετού και ορισμένων μορφών καρκίνου.

Μελετώνται επίσης πιθανές συσχετίσεις με νευροεκφυλιστικές παθήσεις, όπως η νόσος του Πάρκινσον και η νόσος Αλτσχάιμερ. Ωστόσο, η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και οι επιστήμονες συνεχίζουν να εξετάζουν τον βαθμό στον οποίο η έκθεση στα μικροπλαστικά επηρεάζει την ανθρώπινη υγεία.

Παράλληλα, τα μικροσκοπικά πλαστικά σωματίδια αποτελούν απειλή για την άγρια ζωή, καθώς μπορούν να καταποθούν από ψάρια και άλλους οργανισμούς που τα μπερδεύουν με τροφή.

Το πρόβλημα αποτυπώνεται στον ποταμό του Σικάγο

Η έκταση της πλαστικής ρύπανσης γίνεται ιδιαίτερα εμφανής στις μετρήσεις των ερευνητών.

Ο Χόελαϊν αναφέρει συλλογή από πλαστικά απορρίματα στον ποταμό Σικάγο, στο κέντρο της πόλης, όπου, όπως αναφέρει, εντοπίζονται τουλάχιστον 50 έως 60 κομμάτια πλαστικού την εβδομάδα.

Το Ιλινόις επιχειρεί πλέον να αντιμετωπίσει το πρόβλημα όχι μόνο μετά τη διαρροή, αλλά και πριν τα πλαστικά σφαιρίδια φτάσουν στα ποτάμια και τις λίμνες.

Η νομοθεσία αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης τάσης στις ΗΠΑ και τον Καναδά για αυστηρότερο έλεγχο της πλαστικής ρύπανσης. Η Καλιφόρνια εφαρμόζει ήδη ορισμένους από τους αυστηρότερους κανόνες για τα πλαστικά, ενώ το Οντάριο και αρκετές αμερικανικές πολιτείες έχουν υιοθετήσει συστήματα, μέσω των οποίων οι κατασκευαστές συμμετέχουν στο κόστος περιορισμού των απορριμμάτων συσκευασίας και ενίσχυσης της ανακύκλωσης.