Η κατάσταση στο κέντρο της Άρτας έχει ξεφύγει. Οι εικόνες από την Πλατεία Κιλκίς, την Πλατεία Καραϊσκάκη και την πλατεία απέναντι από τον Ιερό Ναό Μαξίμου Γραικού δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας: η πόλη έχει αφεθεί στην τύχη της.

Σκουπίδια μέσα στα σιντριβάνια. Πλαστικά μπουκάλια πεταμένα παντού. Κουτιά από πίτσες και απορρίμματα δίπλα σε παγκάκια και χώρους όπου παίζουν παιδιά και περπατούν οικογένειες. Δημόσιοι χώροι που αντί να αποτελούν σημεία αναψυχής και πολιτισμού, έχουν μετατραπεί σε μικρές χωματερές.
Και το χειρότερο; Αυτή η εικόνα δεν είναι εξαίρεση. Είναι η καθημερινότητα.

Η δημοτική αρχή δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από δικαιολογίες. Δεν μπορεί να μιλά για “ανάπτυξη”, “τουρισμό” και “αναβάθμιση της πόλης”, όταν οι ίδιες οι πλατείες της Άρτας εκπέμπουν εγκατάλειψη, αδιαφορία και πλήρη αποσύνθεση.
Ποιος τουρίστας θα σεβαστεί μια πόλη που δεν σέβεται τον ίδιο της τον εαυτό;

Πώς γίνεται να επενδύονται χρήματα σε βιτρίνες και εκδηλώσεις, αλλά να μην μπορεί να εξασφαλιστεί το αυτονόητο: καθαροί δημόσιοι χώροι;
Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο όσους πετούν τα σκουπίδια. Βαραίνει πρωτίστως τη δημοτική αρχή, που έχει καθήκον να προστατεύει την εικόνα και τη λειτουργία της πόλης. Όταν οι κάδοι ξεχειλίζουν, όταν δεν υπάρχει συστηματικός καθαρισμός, όταν δεν υπάρχει έλεγχος και πρόστιμα, τότε η αδιαφορία γίνεται συνενοχή.

Η Άρτα δεν αξίζει αυτή την κατάντια. Οι πολίτες πληρώνουν δημοτικά τέλη για υπηρεσίες που οφείλουν να υπάρχουν. Δεν πληρώνουν για να ζουν σε μια πόλη που θυμίζει εγκαταλελειμμένο σκηνικό.

Η ανοχή τελείωσε. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Και όσο η δημοτική αρχή σιωπά, τόσο η πόλη βυθίζεται περισσότερο στην εγκατάλειψη.
Η Άρτα δεν χρειάζεται άλλα λόγια. Χρειάζεται καθαριότητα, ευθύνη και πράξεις — τώρα.