Ο Ντίνος Παπαδημητρίου, πρώην υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ στην Άρτα, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά του κυβερνητικού βουλευτή Γιώργου Στύλιου, καταγγέλλοντας με σκληρή γλώσσα την «κατάντια» του νομού και την απουσία ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης.

Με δήλωσή του, σημειώνει πως είναι «για γέλια – ή μάλλον για κλάματα» να βλέπει κανείς τον βουλευτή να μεταθέτει τις ευθύνες στον Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων, στις τεχνικές υπηρεσίες, στην Περιφέρεια και στα Υπουργεία, την ώρα που η Άρτα βυθίζεται στη στασιμότητα και την υποβάθμιση.

Ο κ. Παπαδημητρίου στέκεται ιδιαίτερα στη διαχρονική απαξίωση των πανεπιστημιακών σχολών, στη συρρίκνωση των υπηρεσιών του Γενικού Νοσοκομείου Άρτας, στην εγκατάλειψη του στρατοπέδου, στην έλλειψη υποδομών και επενδύσεων, αλλά και στη μη ολοκλήρωση κρίσιμων αρδευτικών έργων. Όπως τονίζει, όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που στερεί προοπτικές από τα παιδιά της περιοχής και οδηγεί την Άρτα σε φθίνουσα πορεία, ενώ οι γύρω περιοχές αναπτύσσονται.

Με αιχμηρό ερώτημα, καλεί τον κ. Στύλιο να απαντήσει ποιος τελικά έχει την ευθύνη για την κατάσταση που βιώνει ο νομός και ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος ενός κυβερνητικού βουλευτή.

Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση του Ντίνου Παπαδημητρίου:

«Επεί νυν γέλως έσθ’ ως χρώμεθα τοις πράγμασιν.»
(Γιατί ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την κατάσταση μέχρι στιγμής είναι για γέλια.)

Είναι πραγματικά για γέλια – ή μάλλον για κλάματα – να βλέπουμε έναν κυβερνητικό βουλευτή να ρίχνει τις ευθύνες στον Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων, στις τεχνικές υπηρεσίες, στην Περιφέρεια, στο Υπουργείο… σύμφωνα πάντα με τα δημοσιεύματα.
Όμως, ας μιλήσουμε σοβαρά.
Έχω μια εύλογη απορία:
Για τη διαχρονική υποβάθμιση
των σχολών του Πανεπιστημίου Άρτας,
του στρατοπέδου,
των υπηρεσιών υγείας του ΓΝ Άρτας,
Για την έλλειψη
υποδομών (π.χ. επιχειρηματικού πάρκου),
επενδύσεων ιδιωτών και Δημοσίου,
ολοκλήρωσης αρδευτικών έργων,
και κυρίως ΠΡΟΟΠΤΙΚΩΝ για τα παιδιά μας,
ποιος έχει την ευθύνη;
Και τελικά, ποιες είναι οι ευθύνες – και ποιος ο ρόλος – ενός κυβερνητικού βουλευτή;
Προσωπικά, είμαι υπέρμαχος της κυβερνητικής πολιτικής με οποιοδήποτε κόστος· αυτό είναι γνωστό.
Όμως δεν μπορώ να μην βλέπω ότι οι γύρω μας περιοχές αναπτύσσονται, ενώ εμείς μένουμε στάσιμοι ή – χειρότερα – βρισκόμαστε σε φθίνουσα πορεία.
Το πραγματικό πρόβλημα ποιο είναι;
Οι διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις;
Ή μήπως η έλλειψη οράματος για τον τόπο μας;