Η εικόνα που αντικρίζει κανείς στους δρόμους της Άρτας, λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά την αυλαία του 1ου Μαραθωνίου Ηπείρου «Βασιλιάς Πύρρος», συνιστά μια ηχηρή διάψευση των μεγαλόστομων διακηρύξεων περί αθλητικού ιδεώδους και τουριστικής αναβάθμισης. Αντί για την αίγλη μιας διοργάνωσης που φιλοδοξούσε να αποτελέσει «σημείο αναφοράς», η πόλη βυθίστηκε σε μια αποκαρδιωτική πραγματικότητα εγκατάλειψης, με το οδικό δίκτυο να μετατρέπεται σε έναν απέραντο γραμμικό σκουπιδότοπο από χιλιάδες πλαστικά μπουκάλια.
Το φωτογραφικό υλικό που κυκλοφορεί στερείται κάθε δυνατότητας αμφισβήτησης, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα έναν οργανωτικό μηχανισμό που αποδείχθηκε ανίκανος να διαχειριστεί τα στοιχειώδη της καθαριότητας και του σεβασμού στον δημόσιο χώρο. Η πλήρης απουσία μέριμνας για την άμεση αποκομιδή των απορριμμάτων που προέκυψαν από την εξυπηρέτηση των αθλητών δεν αποτελεί απλώς μια οργανωτική αστοχία, αλλά μια ευθεία προσβολή προς την αισθητική της πόλης και την καθημερινότητα των δημοτών της. Το ερώτημα για το πού βρίσκονταν οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης και πού κρύφτηκε ο μηχανισμός του Δήμου Αρταίων την ώρα που η περιβαλλοντική υποβάθμιση λάμβανε χώρα σε κοινή θέα, παραμένει επιτακτικό και αναπάντητο.
Η αντίφαση μάλιστα καθίσταται προκλητική, καθώς η δημοτική αρχή υπό τον Χριστόφορο Σιαφάκα επιδόθηκε το τελευταίο διάστημα σε μια σειρά από επικοινωνιακές φιέστες ευαισθητοποίησης για την ανακύκλωση, στοχεύοντας μάλιστα στην περιβαλλοντική διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Η σκληρή πραγματικότητα όμως έρχεται να γκρεμίσει το οικοδόμημα της ρητορικής, αποδεικνύοντας πως η οικολογική συνείδηση για τον Δήμο εξαντλείται στα φωτογραφικά στιγμιότυπα και τις δημόσιες σχέσεις.
Όταν μια διοργάνωση τέτοιου βεληνεκούς αφήνει πίσω της τόνους πλαστικού χωρίς καμία απολύτως φροντίδα, το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι ένα μήνυμα υποκρισίας και ασυνέπειας: οι πράξεις ακυρώνουν τα λόγια με τον πιο κυνικό τρόπο. Η Άρτα, ένας τόπος με πλούσια ιστορική και φυσική κληρονομιά, δεν μπορεί να υποθηκεύει την ταυτότητά της στον βωμό μιας επιφανειακής προβολής που αγνοεί τις βασικές αρχές του πολιτισμού.
Ο αθλητικός τουρισμός προϋποθέτει οργάνωση βάθους και όχι πρόχειρους εντυπωσιασμούς που καταλήγουν σε περιβαλλοντική οπισθοδρόμηση. Η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τη δημοτική αρχή, η οποία όφειλε να έχει διασφαλίσει τον άμεσο καθαρισμό των διαδρομών, προστατεύοντας το κύρος της πόλης. Η αδιαφορία που επιδείχθηκε δεν είναι απλώς αμέλεια, αλλά μια συνειδητή υποτίμηση των πολιτών που απαιτούν σεβασμό και σοβαρότητα από εκείνους που κρατούν τα ηνία του τόπου.