Αιχμηρή παρέμβαση της κ. Τζένης Ταπραντζή-Κοίλια για την υπόθεση του φωτισμού του γεφυριού της Άρτας – Στο επίκεντρο η αξιοπιστία των δημόσιων τοποθετήσεων και η ευθύνη της δημοτικής αρχής
Νέα αιχμηρή παρέμβαση της κ. Τζένης Ταπραντζή-Κοίλια έρχεται να πυροδοτήσει ακόμη περισσότερο την αντιπαράθεση γύρω από την υπόθεση του φωτισμού του γεφυριού της Άρτας. Η κ. Ταπραντζή-Κοίλια δεν μένει μόνο στο αν υπήρξε ή όχι επικοινωνία για το συγκεκριμένο θέμα. Θέτει ευθέως ζήτημα **αξιοπιστίας, τεκμηρίωσης και πολιτικής ευθύνης** για όσα λέγονται μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Μάλιστα, αναφερόμενη στην αποκάλυψη της κ. Κατσούλα, κάνει λόγο για «ψευδή δήλωση» του δημάρχου σχετικά με την υποτιθέμενη επικοινωνία του με την κ. Ντεκώ για τον φωτισμό του γεφυριού.
Η πιο σκληρή αιχμή της, όμως, αφορά τη λειτουργία της ίδιας της δημοτικής αρχής και την υποχρέωση να αποδεικνύονται όσα αναφέρονται δημόσια. «Ό,τι λέγεται επίσημα, να μπορεί και να αποδειχθεί επίσημα», τονίζει χαρακτηριστικά. Παράλληλα, ζητά συγκεκριμένες απαντήσεις και στοιχεία: «Αν υπάρχει προσφορά, να παρουσιαστεί. Αν υπάρχει επικοινωνία, να διευκρινιστεί. Αν υπάρχει παρεξήγηση, να διορθωθεί. Αν έγινε λάθος, να αναγνωριστεί».
Και αμέσως μετά ανεβάζει ακόμη περισσότερο τον τόνο, σημειώνοντας πως «η παραδοχή ενός λάθους δεν μικραίνει έναν θεσμό. Τον μεγαλώνει». Για την ίδια, το ζήτημα δεν αφορά απλώς μια ακόμη πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ δημοτικής αρχής και αντιπολίτευσης. Αφορά την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Ο πολίτης δικαιούται την αλήθεια», αναφέρει, υπογραμμίζοντας ότι ο θεσμός ανήκει στους πολίτες και όχι σε όσους τον υπηρετούν προσωρινά. Η παρέμβασή της κλείνει με μια ιδιαίτερα βαριά πολιτική αιχμή: «Δεν κινδυνεύουμε μόνο από τα λάθη… Κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε στην έλλειψη λογοδοσίας… Κι όταν ο πολίτης πάψει να εμπιστεύεται τους θεσμούς, τότε η ζημιά δεν αφορά έναν δήμαρχο, μία παράταξη ή μία συγκεκριμένη υπόθεση… Αφορά όλους μας….»
Η κ. Τζένη Ταπραντζή-Κοίλια αναφέρει στη δήλωσή της:
ΟΤΑΝ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ «ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ», ΤΟΤΕ ΑΠΑΞΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΘΕΣΜΟΣ…
Δεν με ενδιαφέρει προσωπικά να μπω στη λογική του «ο ένας είπε – η άλλη είπε»… (Αναφέρομαι στην αποκάλυψη..της κ.Κατσούλα και στην “ψευδή δήλωση”του δημάρχου ότι είχε επικοινωνία με την κ.Ντεκώ για τον φωτισμό του γεφυριού της Αρτας…)..
Με ενδιαφέρει κάτι πολύ σοβαρότερο…
Όταν μέσα σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο, έναν θεσμό που υπάρχει για να υπηρετεί την τοπική κοινωνία, ακούγονται δημόσιες αναφορές οι οποίες στη συνέχεια αμφισβητούνται ευθέως από το ίδιο το πρόσωπο που φέρεται να εμπλέκεται, τότε υπάρχει πρόβλημα…. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος έχει δίκιο…
Το πρόβλημα είναι ότι κλονίζεται η εμπιστοσύνη του πολίτη στον ίδιο τον θεσμό…
Ο πολίτης δεν μπορεί κάθε φορά να αναρωτιέται αν αυτά που ακούει σε μια επίσημη συνεδρίαση είναι απολύτως ακριβή, αν βασίζονται σε έγγραφα, αν αποτελούν προσωπικές εκτιμήσεις ή αν μεταφέρθηκαν πληροφορίες από τρίτους…
Σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο δεν αρκεί το «μου είπαν»… Χρειάζεται τεκμηρίωση, ακρίβεια και πολιτική ευθύνη… Γιατί η δημόσια διοίκηση δεν μπορεί να λειτουργεί με την ίδια λογική που λειτουργεί μια συζήτηση μεταξύ ιδιωτών… Και δυστυχώς, αυτό δεν είναι ένα μεμονωμένο ζήτημα…
Ζούμε σε μια εποχή όπου η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς δοκιμάζεται καθημερινά…Από τραγικά περιστατικά όπου οι πολίτες ζητούν να μάθουν αν υπήρξαν εγκληματικά λάθη και ποιος έχει την ευθύνη, μέχρι υποθέσεις της δημόσιας ζωής όπου η αλήθεια χάνεται μέσα σε αντικρουόμενες δηλώσεις, επικοινωνιακές διαχειρίσεις και μισές απαντήσεις…
Είτε μιλάμε για την υγεία, είτε για την αυτοδιοίκηση, είτε για οποιονδήποτε άλλο θεσμό, η αρχή είναι η ίδια:
Ο πολίτης δικαιούται την αλήθεια. Όχι επειδή είναι «αντιπολίτευση». Όχι επειδή θέλει να επιτεθεί στον εκάστοτε δήμαρχο… Αλλά επειδή ο θεσμός ανήκει στους πολίτες και όχι σε αυτούς που προσωρινά τον υπηρετούν…Και ειδικά για το Δημοτικό Συμβούλιο, υπάρχει μια αυτονόητη απαίτηση:
Ό,τι λέγεται επίσημα, να μπορεί και να αποδειχθεί επίσημα…
Αν υπάρχει προσφορά, να παρουσιαστεί. Αν υπάρχει επικοινωνία, να διευκρινιστεί. Αν υπάρχει παρεξήγηση, να διορθωθεί. Αν έγινε λάθος, να αναγνωριστεί… Γιατί η παραδοχή ενός λάθους δεν μικραίνει έναν θεσμό… Τον μεγαλώνει…
Αυτό που τον μικραίνει είναι να ζητάμε από τους πολίτες να πιστέψουν χωρίς αποδείξεις… Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας: Δεν κινδυνεύουμε μόνο από τα λάθη… Κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε στην έλλειψη λογοδοσίας… Κι όταν ο πολίτης πάψει να εμπιστεύεται τους θεσμούς, τότε η ζημιά δεν αφορά έναν δήμαρχο, μία παράταξη ή μία συγκεκριμένη υπόθεση… Αφορά όλους μας…